| تبليغات | X |
 |
 |
|
تو نشسته بودی میان شعرهایم ! و دلت شور هیچ چیز را نمیزد!!! گفتم: نکند تنها بماند؟؟ و آمدم برسم تنهایی سخت نیست؟؟؟ - نتوانستم!- فقط دیدم لیلی نیستم ! اما نمیدانم چرا هر بار که تو گریه می کردی مرگ ولو میشد توی ِ گلوی من!حرصم می گرفت ار خودم... و از تو که خونسرد میپرسیدی : کدام تنهایی؟ و به روی ِ خودت نمی آوردی که... می رفتم ... می نشستم ُ مادرم موهایم را می بافت!! بعد... از سر لجبازی شعر هم نمی گفتم...!تو را می گذاشتم میان ِ آنهمه آدمُ می آمدم سرم را می انداختم پایینُ به قول خودت مثل آدم زندگی میکردم!! و هی روزمرگی پُر میشد توی ِ ریه هایم! و هی روزمرگی پُر میشد تویِ ریه هایم.... و هی... و دیگر نفسم بالا نمی آمد!!! نقش بازی میکردم برایِ همه و میدانستم تو همیشه از بالاترین قله هایِ تنهایی به ته زمین پرت می شوی!! میدانستم ته زمین خبری از نور نیست!!! و میدانستم تو از تاریکی می ترسی!!!
-دلم طاقت نمی آورد!!- می آمدم روی ِ انگشتهایت گُر می گرفتم و هی بیخودی از دختران همسایه هاتان گله میگردم!!تو می خندیدیُ من خوب میدانستم حرفهایِ بی سرو ته هیچکس را اینطور به دقت گوش نمی کنی!! می گفتی : صدایِ تو خوب است.... صدایِ تو سبزینه ی هیچ گیاهی نیست.... صدایِ تو حالت دارد!! چهره دارد!!.... نور دارد!!! یا چه میدانم... چیزی که هیچ صدایی ندارد!!! ته دلم قند آب میشد!!! و دیگر دوست نداشتم تو را حتی با خودم قسمت کنم!!! به خودم حسودیم میشد!!! حتی به خودت!!! حتی... به خدا!!! و بعد.... بعدش دیگر یادم نیست!!! نمی خواهم یادم باشد که چرا از تنهاییِ تو به اینجا رسیدم؟! فقط دیدم لیلی نیستم!!! ودیگر دلم نخواست با هیچکس از تو حرف بزنم!!! و دیگر دلم نخواست فکر کنم تو بی من با آنهمه بی ستارگی چه می کنی؟؟فقط آمدم .... نشستم روبرویِ آینه.... و زخم هایم را شمردم!!! - دردهایم تکثیر میشد!!!- و چقدر خوب بود گوشه ای از جهانِ دردهایِ تو کز کردن!!! بویِ یوسف نمیدادی!!! این را خیلی بعدتر فهمیدم!!! اما... دیگر دیر بود!! برایِ همه چیز دیر بود!!! و چقدر دلم تو را می خواست!!! که از من همه را بریده بودی!!! و من را آورده بودی تکه تکه چسبانده بودی به خودت!!! و من یک در میان٬ تو بودم!!! در من می ایستادی... راه می رفتی... حرف میزدی... می خوردی... می خوابیدی...! اندازه ی یک مُشت شده بودی....رفته بودی تویِ قلبم بست نشسته بودی و هی خودت را مچاله میکردی ... میدیدم شعرهایم منقبض می شوند...! و هر روز بیشتر شبیه تو می شوم!!! دیگر حالم را نمی پرسیدی...تاریک نبودی... تنها نبودی... خورشید را ریخته بودی تویِ جیب هایت ُ رفته بودی بست نشسته بودی تویِ قلبم!!!
و ار همان جا هی غُر میزدی!!!که هم خانه نمی خواهی! که به حد کافی جا تنگ هست!!! و من دیگر... دلم شور نمیزد...! میدانستم" دنیا را هم که دور زده باشی... جای ِ دوری نرفته ای!!!"
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 11:58 توسط pegah |
|
وقتی به تو فکر میکنم آلزایمر می گیریم!! بعد دیگر یادم نمی آید کفشهایم را کجا جا گذاشته ام!؟ یادم نمی آید قبله ام به راست بود یا به چپ؟؟!
یادم نمی آید حواس خدا به من هم بوده یا نه؟؟!! هی فکر می کنم! هی فکر می کنم! هی فکر می کنم!!! و باز یادم نمی آید چند ساله بودم که باران بارید؟؟!!!
آدمهای دور ُ برم حرف می زنند... راه می روند... می خندند... انگار نه انگار که من آلزایمر دارم!! انگار نه انگار که من کسی را گم کرده ام!! انگار نه انگار که من بی قبله نماز می خوانم!!!! من دروغ نمی گویم!!! به ستاره های سوسو زنِ چشمهای کسی که دوستش دارم قسم!!! نمیدانم چند ساله بودم که باران بارید!!! نمیدانم دلم چرا مدام می گیرد؟؟ نمیدانم نرمه های روشنی ِ اسمم چرا گرگُ میش شده...؟؟! نمیدانم... نمیدانم چرا... دستم به تو نمی رسد!!! فقط هی همه چیز بیشتر یادم میرود!! هی می پرسم: مامان؟من چند ساله بودم که باران بارید؟؟ و هی مادرم بغض می کند بی دلیل!!!
و هیچکس نمیداند من چند ساله بودم که باران بارید!!!؟ هیچکس نمیداند من چند ساله بودم که آن مرد نه!!! تو در باران آمدی!! هیچکس نمیداند چند ساله بودم من!!! پ ن : خواستی دعا کن/ خواستی نکن خواستی بغض کن/ خواستی نکن خواستی گریه کن/ خواستی نکن اما باور کن... باور کن... هیچکس٬ هیچکس با خودش بد نکرد اینگونه که من کردم!!!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و ششم مهر 1388ساعت 11:14 توسط pegah |
|
از تاکسی که پیاده میشم می بینمت...دارم با مژده حرف میزنم که... انگار صد ساله بغلت نگرفتم... محکم می بوسمتو میگم دلم تنگ شده بود برات ها؟؟؟ قربون صدقه ام میری مثل همیشه... مژده از این ور می پرسه : داری میری اتاق حوری رو بچینی؟؟؟میگم : آره!!! میگه کوفتتون بشه!!!!می خندم...!!!
دارم یه ریز برات حرف میزنم...از همه جا... می رسیم خونه ی ما... میرم شیرینی رو بردارم ُ بریم... میای بالا.. تشنه ای... آب میخوای... میگم : مامان تو لیوان من بیار... می خندی باز... جلو دکه ی روزنامه فروشی محله مون پا سست میکنم... اصرار می کنم که: حوری بیا... پوستر تراکتور ُ زدن... بیا امیر منو ببین... جدی میشی : امیر تو؟؟ امیر تو؟؟؟ خونسرد میگم : آره پس امیر کی؟؟؟ هردو داریم از قیافه اش می تعریفیم... میگی : پگاه اکرامی مال تو امیر مال من... میگم : نه خیرم... امیر مال من... اکرامی ام مال من عادت کردی به این زیاده خواهیم... به این غیر عادلانه قسمت کردنه همه چیم... به این زور گفتنام... به تهدیدهام... منو از بَری انگار... خط به خطمو... جزیره ی کشف نشده نیستم برات... مثل کف دستت... می شناسی منو!!!خود منی انگار!!!
تو تاکسی یه ریز حرف می زنیم... از محمود یاوریُ بازیاری تا سپاهانُ انصاری فردُ کریمُ خسرو حیدری... پسری که بغل دستت نشسته مدام برمیگرده یه نگاه به من میکنه و یه نگاه به تو!!! کفٍش بریده از این همه اطلاعات... ریز می خندیم ... میگی:مهرداد (پسر عمه ات)خونه ی ماست!!! می پرسم : تو رو خدا؟؟؟ حوری بهش بگو بیاد سه تایی بچینیم اتاقتو... میخندی: باشه!!... عادت کردیم به این پسر عمو و پسر دایی و پسر خاله و پسر عمه خواستنای هم... میگی: حامدو کی میدی بهم؟؟؟ میگم: روزی که تو بهروزُ بیاری واسه من!!! بعد... میگم دلم عباس میخواد حوری!!! میزنی زیر خنده!!!که: کشتی منو تو با این عباس خواستنات... پگاه اینهمه نگو... دله منم میخواد!!!! میگم: دله تو غلط می کنه... تو چرا همش به ناموس من چش داری آخه؟؟؟ با این حساب من شوهر کنم تو شوهر منم می خوای!!! میگی: نه اینکه تو شوهر منو نمی خوای؟؟؟ می خندم... می خندی... میگم: خب بخوام!!!من بخوامم خواستم...هی خنده خنده خنده... می پیچیم تو کوچتون... میگم :وایستا حوری جورابامو پام کنم!!! می پرسی : اینجا؟؟ می خندم: آره دیگه!!!! میگم حوری بیا زنگ خونتونو بزنیمو در بریم... می خندی!!! میگم باید مهرداد بیاد درو وا کنه واالا من نمیام... می خندی... میگم: حوری همسایه روبرویی تون پسر نداره؟؟؟ هی می خندی!!!میگم: خب چیه؟ اونم میاد کمک ۴تایی می چینیم اتاقتو!!!
میریم تو... مامان مهربونت میاد جلو... یه سلام و احوالپرسی گرمُ بعد... میریم اتاق آقا جون... نمیدونم می فهمی یا نه... یه بغض اندازه ی دلم می بنده راه گلومو... می خوام ببوسم آقاجونتو... روم نمیشه اما... دلم باباجونمو می خواد... جیک نمی زنم اما... مبادا دلت بگیره!!! دست میدم با آقاجون... میگی: ناراحت که نشدی پگاه؟ این آقا جون راحته با همه... اخم می کنم: وا؟ از چی ناراحت شم دختر؟؟؟ باباجونه منم همین طوری بود... قربون صدقه ی منو باباجون میری... آروم در گوشت زمزمه میکنم: من با آقاجون برم کافی شاپ؟؟؟میزنی زیر خنده...!!!میگم : کی از من بهتر؟؟ چی میشه اگه مامان بزرگت بشم؟؟؟؟ میریم بالا... با عمه ات دست میدمُ پری رو می بوسم... اما سرمو بلند نمی کنم نگاه کنم مهردادُ... هر کاری می کنم نمیشه... نمی تونم... هنوز عادت گذشته باهامه... نمی تونم... دست خودم نیست که... مهرداد سلام میکنه... آروم جواب میدمُ... همین!!! مهرداد هی به عمه ات میگه : اتاقه حوری پرده نمی خواد؟؟؟ میگم: حوری؟ به جونه خودم این دنبال بهونه اس بیاد اتاقه تو!!! می خندی: آره!!! بالاخره میای اما... با ۷/۸ تا سیب زمینی... داری سیب زمینی هارو خرد می کنی... یکی درشت ... یکی کوچیک... یکی کج... یکی کوله... می خندم که: این چه وضعشه دختر؟؟؟ می خندی که ناهار دیر شده... عجله دارم... مات شدم رو دستات... آخر سر خودت میزنی زیر خنده از این همه خانه داری!!! شروع می کنیم بالاخره...
اول نظر نمیدم... حرص می خوری که :جان حوری!!! تا قسم میدی شروع می کنم:کمک کن کمدتو بیاریم این ورتر... میزتو این طرف تر... اینا رو بردار از اینجا... اون مجسمه خرگوشاتو بده به من... این گلدونو بذار رو پاتختی ات...عروسکاتو جمع کن بده من... میرم بالای چهار پایه... می چینمشون رو کمدت... میگم از اون پایین نگاه کن... زشت شد بگو ها؟؟؟ میام پایین.. چند تا از عروسکاتو می چینم رو پاتختی هاو میزت... کامپیونرو می چینیم رو میزت... دستمال به دست پاک میکنم روی میزتو... عروسک قلمبه ی خرگوشت رو میگم بذار رو زمین... اون طرف ... آهان... خوشگل شد... موقع ناهار... می چینم سفره رو... بعد... پرت میشیم به... دو سال پیش... خونه ی ما... ماکارونی ۴نفره... بغض می گیره راه گلومونو... میگم چه روزایی بودن حوری!!!!
بعد ناهار... دوباره... بعد نماز و میوه خوردنه هم... میریم سراغ کمد لباست... دفتر خاطراتتو... دفترای دوتایی عقایدو...نامه هاتو... کاغذهاتو... کیف هاتو ... کفشاتو... مرتب می چینیم... هوا تاریک شده اما... انگار نه انگار کحه ... میگم حوری هیچوقت تو خونه ی کسی اینهمه احساس راحتی نکردم... ذوق می کنی... کارا تموم شده... اتاقت تر گلُ ور گل!!!ماه شده خدایی!!! میایم پایین.. مامانت اصرار داره بمونم... میگم : نه... باید برم... آقاجون میگه: بمون دختر... کجا میری؟؟؟ خندمونو قورت میدیم دوتایی... میگم : مرسی آقاجون... میام دوباره!!! سر کوچه... منتظر آژانسیم ... پری میگه همسایه روبرویی یه پسر داره!!! میگم : بگو به خدا؟؟؟ نگات می کنم و با خنده میگم :پشیمون شدم من... شام چی دارین؟؟ می زنین زیر خنده!!! دو دیقه بعد تو ماشینم من... و فکر می کنم به تو!!!! به تو!!! و به اینکه جای خالیت... با هیچی پر نمیشه برام...!!! با هیچی!!!! ته دلم میگم: خدایا... شکرت!!! شکرت... و زیر لب زمزمه می کنم برات: خیال نمی کردم که تو یه روز همه کسم بشی... با منه خسته و غریب اینجوری هم قسم بشی.. به فکر من نمی رسید یه روز عزیز من بشی... از این خزونه بی کسی راه گریز من بشی... اصلا نمیومد بهت که عشقو حتی بشناسی... اما دیدم که مثل تو عاشق نمیشه هیچکسی... عاشق نمیشه... هیچکسی!!!!
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 8:54 توسط pegah |
|
چشمهایت در ریشه هایم رخنه دارند!!! و من انگار... هرگز تا به این حد شاعر نبوده ام!!! تنها نمیدانم چرا... از آنهمه خاطره ی نوازش گریه ی کرم خورده ای به یادم مانده٬ و یک تنهایی مضمن که سر تا پایم را خلاصه می کند در اسمت!!! خ از خلاصه؟ یا خ از خدا؟؟؟ خدا در تنهایی ام پرسه می زد...! گاه با واسطه ای از آفتاب برای من دردٍ دل میکردُ گاه... روی شانه هایش سوارم میکردُ تا خانه اش می برد!!!! راهُ چاهِ عاشقی را نشانم میداد!! و هی به دلم می انداخت که دوستم دارد!!! خیلی دوستم دارد!!!
د از دل؟ یا د از درد؟؟؟ دردهایم توی آینه ها تکثیر میشد وقتی تو گریه می کردی!! و خیالِ نبودنت گند میزد به زندگی من!!! حالِ من از خودم بهم می خورد و هیچ کس نمی دانست تنها تو از نوادگانِ بارانیُ بس!!!! تو و چشمهایت خزانه دار تاریخ من بودید و رونقی اگر بود ازبِ برکتِ تو بود!!! حالا... از پسِ پرده و پروانه ... باید به مقدّرات مرگ عادت کنم!! و تمامی شب را برای بی اعتنایی مهتاب در پیراهن ساده ی تو گریه!!! گ از گریه!!! حرف زیاد دارمُ نای تلفظ ...نه!!! به تنهاییِ خدا قسم نخور! میدانم یگانگی از فرطِ اسمش سر به آسمان می ساید. تنها نمیدانم چرا کسی از نردبان کوچک تنهاییِ من بالا نمی رود!!!
ت از تنهایی؟ یا ت از تو؟؟؟
باران یعنی تو...! حتی اگر برایِ همیشه رفته باشی!!! و پاییز یعنی ،
یعنی سه نقطه تا ... تا تو!!!! و تو... و تو یعنی سه نقطه !!! سه نقطه تا خدا!!! تا خدا!!! بابابزرگ!!!تو سه نقطه ای تا خدا... میدانستی؟؟؟ ها؟؟؟
دیگه عادی شده برای مامان...برای بابا... برای میلاد... برای همه!!! به خوابِ من اومدنای تو!!! میلاد غر میزنه گاهی که اینجا هم باباجون فرق میذاره بین این با ما!!!از اولشم اینو بیشتر از ما دوست داشت!!!الانم که هی دم به دیقه میاد به خوابش... ما هم اینجا آدم نیستیم لابد!!!!! چقدر کیف می کنم!!! که هیشکی... که هیشکی به اندازه ی من نبوسیده تو رو تو خواب!!! که هیشکی به اندازه ی من نمی بینه تو رو تو خواب!!!که هیشکی... چند روز پیش تو ماشین... پشت چراغ قرمز... تو چشم مامانُ بابا نگاه کردمُ گفتم تنها کسی که تو زندگی نشکسته دلِ منو باباجونه!!!تنها کسی که حتا دلگیر هم نشدم ازش!!!تنها کسی که سر سوزنی اخم نکرده بهم... اخم نکردم بهش!!!! یه سال گذشت باباجون... یه سال!!!!! غمت... غمت آبرو داده به زندگی من!!! میدونستی؟؟؟هان؟؟ میدونستی که بارون یعنی تو؟؟؟ که پاییز یعنی سه تا نقطه تا تو؟؟؟ که تو... تو یعنی سه نقطه تا خدا؟؟؟ قربونت بره پگاه!!! قربونِ اون چشای مهربونت!!!قربونِ اون صدات... اون خنده هات...اون قربون صدقه رفتنات...اون دردُ دلات.... امون بوس خواستنات... اون... قربونت بره پگاه!!!! که هیچی جز مهربونیُ مهربونیُ مهربونیُ قربون صدقه ندیدمت ازت!!!
پاییز مبارک راستی!!!
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم مهر 1388ساعت 12:10 توسط pegah |
|
شنبه شب: مامان و مامان جونُ که میذاریم جلو در خونه ی دایی مامان،من و بابا دوتایی میریم که واسه خودمون بگردیم! بابا بدونه اینکه بپرسه کجا بریم؟ داره یه راست میره سمت ائل گلی... تو راه براش تفسیر ورزشی راه انداختم خفن...!و بابا رو دارم از نظریاتم مستفیذ می کنم!!! سیستم ارائه میدم...ترکیب می چینم...از بابا می خوام بازی رو پیش بینی کنه... مجال حرف زدن بهش نمیدم اما!!از تعداد محروم ها و مصدوم های تیم، تا هوای خوب تیریز شاکی ام که چرا... چرا استقلالی ها باید اینهمه خوش شانس باشن ؟؟؟چرا واقعا!!!؟؟ جلو هتل پارس بابا ماشینُ پارک می کنه!پیاده میشیم... بابا می پرسه بریم اون بالا؟؟ میگم بریم!! بوی گلای شب بو مستم کردن...همیشه تو این حالت هی دلم می خواد بشینم ُ به همه ی کارایی که دور از چشم بابا کردم اعتراف کنم!!!!
یهو صدای دوددوروو دودود تراختور... خلوت پدر و دختریمونو بهم میزنه... چشم می گردونم... بابا میگه هوادارا جمع شدن جلو هتل دارن شعار میدن!منو میگی آقا؟؟ذوق کردم چه جور!!! می پرسم: تو رو خدا؟؟؟ و از شور و شعف در خودم غلط میزنم چند بار!!! وهی دلم میخواد قربون شهرم برم!!!
میریم دور استخر بگردیم... یهو کلاغه رو سر آقای جلوییِ ما بی ادبی میکنه...میزنم زیر خنده... هی به خودم میگم: نه!!!گناه داره... نخند... نخند بیشعور!!!نخند بی جنبه... شب احیاست ها؟؟؟ اما... بابا با تعجب می پرسه چی شده؟؟؟با انگشت سر آقاهه رو نشونش میدم... بابای ما رو میگی؟؟؟ ریسه رفته نافرم!!!میونه خنده میگه پولدار میشه عوضش!!!!ته دلم میگم: مگه همایِ سعادت نشسته رو سرش؟؟؟
تحمل نمیکنم... گوشیمو در میارم که به حوری بگم جلو هتل چه خبره!!!زنگ میزنم... نیست... اس ام اس میدم ... بابا رفته دستشویی! چند تا پسر به خیال اینکه تنهام میان طرفم... از این طرف تا سرم رو بر میگردونم یه سوسک با یه هیکلُ قد و قواره ی ورزشکاری رو می بینم که...موندم بین این دوتا کدومُ انتخاب کنم؟ ته دلم از راهیل مراتب سپاسگذاری به عمل میارم که امروز از بس میون صحبت هامون پای سوسکای خونشو کشید وسط ُ گریه کردُکفر منو درآورد تا بگم: سوسکه خب!!مرگ نیست که!!!!یه کم جسور باش... از تو بعیده!!!و باعث شد بهم تلقین بشه سوسکه خب!مرگ نیست که!!میرم طرف سوسکه...گوشی دستمه... یکی داره شماره میده... یکی متلک میگه،یکی... زبر لب زمزمه می کنم حالا چه وقت دستشویی رفتن بود آخه بابا؟؟؟ برمیگردیم... یکشنبه شب:
کسی خونه نیست... میلاد ورزشگاه رفته... مامان خونه ی دایی... بابا سر کار... تلفن زنگ میزنه... سیامکه! دوست جون جونی میلاد!سراغ بابا رو میگیره... میگم نیست... صدای جیغُ دادُ شعار میاد!!! دلم قیری ویری میره! زنگ میزنم به حوری!!!داره نماز می خونه! سی دی رو وا می کنمُ شروع می کنم... بلکه هیجان ول کنه یقه مو !میزنگه حوری... تا می بینه من ... شروع می کنه به خوندن!! حالا حوری داره اون طرف می خونه من دارم اینطرف می نانایم!!!!
بازی شروع میشه... دل تو دلم نیست.... ورزشگاهُ که نشون میده... شروع می کنم به قربون صدقه رفتن!! اس ام اس بارونم کردن بچه ها...دلم تیم شهرمو می خواد!!!به کی بگم؟؟ تا هوادارا میگن: یاشاسین آذربایجان... اشک می شینه تو چشام!!! هیچ وقت تبریزُ تا این حد یکدل و همصدا ندیده بودم!!هیچوقت!!!
استقلال که گل میزنه...مردم دارن با شیشه های آب از مجیدی استقبال می کنن... گزارشگر عین خیالشم نیست!مُردم از خنده!!!شب بابا میگه مجیدی باید می فهمید اینجا نباید از این قرطی بازی ها راه بندازه!اینجا تبریزه... نه یه جای دیگه... دلم بابامو می خواد!!! شماره ی میلادُ میگیرم... در دسترس نیست... شماره ی حامدُ... اونم!!!دلواپس میلادم!!! دارم از احساسات لطیف خواهرانگی در خودم پاره پوره میشم!!! با خودم عهد بستم دیگه ... غیر خدا هیچ کسُ صدا نکنم...غیر خدا... دیگه نمیگم یا امیرالمومنین... نمیگم یا ابوالفضل... فقط یا الله!!! فقط یا الله!!! ابراهیمی که گل میزنه... یه جیغی می کشم که صدام گمونم تا ۷تا خونه اون ورتر هم میره!!!آویزونه سقفم از خوشحالی... گزارشگر حین بازی میگه استقلال همه جا طرفدار داره اما طرفداراش تو تبریز خیلی کمترن!! بازی رو ول کردم دارم قربون صدقه ی گزارشگر میرم حالا... بازی تموم میشه...
حوری اس ام اس میده که:این تیم تیمه شیرانه....تراکتور ایرانه میزنم :نه خیرم!این تیم ماله پگاهه...مثل یه تیکه ماهه!!! نصفه شبی تفسیر بازی رو برعهده گرفتم باز... مامان غر میزنه که: برو بخواب بچه!!!سرم رفت!!! اخم میکنم... یه روز همتون می فهمین چه آنالیز گری ام من!!! میلادُ می چپونم تو اتاقم... که از اولِ اول تعریف کن... شروع میکنه...!!!از متحیر موندن طالب لو... وقتی یه ورزشگاه قرمز گولی دیده تا... شعارها و فحش ها... شب فکر میکنم... فکر می کنم جدا از این شهر... یه لحظه هم دووم نمیارم!!!! که...که... دلم ترانه ی آذری می خواد!!! کجایی حوری؟؟؟ بخون تا شروع کنم.... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 12:23 توسط pegah |
|
تو منی-من تو!!! یعنی: من و تو نداریم که...!!! پس... میم مثل من نه!!!! میم مثل تو!!!!! مثل تو...
بوسه ای/سهمی/نگاهی/حرفی یا چه میدانم خاطره ای ؟/خوابی؟ این که نمی شود قله نشین!!! بگذار ته مانده ی اسمت را بنوشم!! دلواپس نباش!!! خماریِ خیالت از سر گریه هایم پریده انگار!!!
جهان روی جراحت حرفهایم تمرکز نمی کند!! و من مدتهای مدیدی است رو به آینه ها،سر زده دعا نمی کنم! خاتونِ خوابِ خوبِ هزار بیگانه ام مرد!!! هزار بیگانه ام!!!!! غیرتت کجاست؟؟ بیا... فریاد بکش! توی گوشم بزن! تلفن را از دوشاخه بکش!! در را به رویم قفل کن!!!! و بگو شب می آیی! آخ که آرزوی اسارت در خانه ات پیرم کرد!! پیرم!!!
حقیرِ این دقیقه ها چه فرقی می کند من باشم یا تو قله نشین؟؟ ها؟؟ تو که حرفهایم را از حالت نفس هایم حدس می زنی!!! بوسه ام را بردارُ گوشه ی گونه ات بگذار!! چه فرقی می کند چطور به اینجا رسیدیم؟؟؟ چه فرقی می کند ها؟؟؟ وقتی میم هنوز هم یعنی تو؟؟؟!! اینبار می نویسم:دلم تنگ است!! تو بخوان خداحافظ!!!! گیرم که "نه"!! گیرم که هزار شب گریسته باشم یا هزار بار مُرده باشم!! گیرم که شکست خورشید از شبتاب لرزان رویاهایم را پیش بینی کنند!!! خُب که چه؟؟؟ به خدا قسم نه رویایی مانده، نه دلی!!! فقط... یک بغض بی اراده در گلو دارم!!! یک بغض بی اراده در گلو... و هزار زخم روی شیارهای قلبم!!! اما..
اما می ارزید!!! نگاهم کن؟؟ ببین؟؟ این هزار شب،گریگی شاعرم کرد قله نشین!!! شاعرم! حالا... بوسه ات را بردارُ گوشه ی گونه ام بگذار! بارانی ات را بردار ُ بپوش!! و دلواپس هیچ چیز نباش!! هزار دختر ساده!!!!!هنوز هم خواب یک مردِگیتار به دستِ باران زده می بینند!!! فقط... اینطور نگاهم نکن! هرگز تا به این حد با تو رو راست نبوده ام!!! دلُ زبانم یکی نبوده به خدا قسم این شاعری به تمام آن شب گریگی ها می ارزید!!!! اینبار نمی نویسم چیزی... فقط خداحافظ!! خداحافظ مأوای معصومِ ترانه ها و تردید ها!!!
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفدهم شهریور 1388ساعت 11:39 توسط pegah |
|
حواسمو پرت نکن...حواس منه حواس پرتُ پرت تر از اینی که هست نکن!!!صدای ضبطُ بلند می کنم... دارم پا به پاش می خونم...بی تابم از آغوش تو هر لحظه که جدا شم....به من یه ذره حق بده دلواپس تو باشم.... دلواپس تو باشم... هیشکی به اندازه ی من عشقه تو رو نمی خواد... جایی که دارم تو دلت آسون به دست نمیاد... آسون به دست نمیاد.... چی فکر کردی؟؟فکر کردی شهریور میاد و من یادم نمی مونه که باید یه چیزی رو جار بزنم اینجا؟؟؟فکر کردی این حافظه ی قوی از رو اتفاق تو ساده میگذره؟؟؟فکر کردی کم کسی هستی برای من؟؟آره؟؟؟ آره خوردنی؟؟؟ خوردنی من؟؟؟ چقدر این حس مالکیت رو تو رو دوست د اشته باشم خوبه؟؟چقدر داواپس دیروز و الان و فردات باشم خوبه؟؟؟چقدر احساس مامان بودن داشته باشم در قبالت خوبه؟؟ تو که ملاحظه ی منو نمی کنی...هی بشین بگو قد امپراطور می خوامت... هی پاشو بگو بیشتر از امپراطور می خوامت...هی تو چشام نگاه کن بگو قد امیر...هی بازی کن... هی بازی کن!!! هی با دلم... با احساسم... با خودم بازی کن!!!هی بگو کجای دلم باشی خوبه...؟ هی تو دلم قند آب کن... که چی؟؟؟ قصد داری چقدر عزیز شی؟؟ اصلا از این هم عزیز تر؟؟؟ از این هم؟؟؟ گاهی ... گاهی یادم میره که هستم...!!! که برای یکی تو این دنیا عزیز و مهم هستم!!!اما تو... چقدر خوبه که "دارمت"!!! نمی گم تمام و کمال!!! اما خُب" دارمت"!!!! هنوز هم حسودی می کنم به مرجان... به مریم ... به مامان... به امیر...!!!! اما دیگه راضی ام... راضی به هر گوشه توی قلبت!!! دور یا نزدیک... دیگه مهم اینه که باشم!!! باشی!! دیگه دعوا ندارم که باید پر رنگ تر باشم!! دیگه دعوا ندارم با امیر... کل کلم نمیاد دیگه... انگار غیر امیر دلم نمی خواد به هیچ کس دیگه ای بدمت! اصلا غیر امیر انگار به هیچ کس دیگه ای نمی تونم اطمینان کنم!!! دلم غیر امیر به کسی قرص نیست!!! کی جز امیر قدر خواستنیه منو میدونه هان؟؟؟ هزار بار گفتم چشای امیر و در میارم اگه نمه اشک بشونه رو چشت...هزار بار بهت گفتم پیش هیشکی امیر امیر نکن... هزار بار بهت گفتم چشم شور کم نیست!!!! آخ مژده... مژده ی دلم... دیگه نگو... نگو که نمی خوای شهریورُِ... امسالُ...نگو!!! ببینه منو؟؟ شدم روز شمار...هی می شمارم... هی می شمارم...هی... اگه بدونی چقدر می خوام شهریور امسالُ...۱۰ شهریور امسالُ... اگه بدونی... صدای ظبط هنوز بلنده...بی تابم از آغوش تو هر لحظه که جدا شم... به من یه ذره حق بده دلواپس تو باشم.... یاد اون روزای سیاه که می افتم...قلبم تیر می کشه... اینبار نه از نفرت... نه از نفرت برای آدمایی که... قلبم تیر می کشه از خواستنه تو!!!از اینهمه خو استنه تو...اگه تو اون روزای سیاه پا به پای من نمی اومدی... هنوز یادمه اون گریه های دوتایی... یادته توام؟؟ یادته نی نی مامان پگاه؟؟
هنوز دارمش اون اس ام است رو که: "به تو!!!خدائیش به تو؟؟؟" این اس ام اس رو نگه د اشتم که... اصلا دیگه چه فرقی می کنه که چند تا آدم بودن؟؟؟چقدر نا حسابی بودن؟؟؟چطور از پشت زدن؟؟؟چرا زدن؟؟؟چقدر درد داشت؟؟ چطور تقاص پس میدن؟؟؟دیگه... دیگه چه فرقی می کنه؟؟؟وقتی اون روزای سیاه اسفند تو رو بهم دادن؟؟؟ تو رو اینقدر پررنگ بهم دادن!!!!؟؟ تو مژده ی منی!!! مژده ی خود خود خودم!!!! به هیچکس نمیدمت!!! به هیچکس الا .... الا امیر....!!! حالا بذار پا به پای این صدا بخونم باز برات... به خاطر منم شده مواظب خودت باش.... مواظب خودت باش... مواظب خودت باش.... عشقت جون و تنم شده مواظب خودت باش... مواظب خودت باش... مواظب خودت باش...
معنای ۱۰ قشنگ شهریورم!!!مژده ی دلم... هزار بار می بوسمت!!! هزار بار!!!! تولدت مبارک عزیز دل پگاه!!!!
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم شهریور 1388ساعت 11:44 توسط pegah |
|
|
آینه ها تاریک بودند و کسی برای من لالایی نمی خواند!!
گفتی لباس عزا را باید کند! مگر چند روز زنده ایم؟؟ گفتم لباس عزا را می کنم اما... مگر زنده ایم؟؟؟ ***** مادر بزرگ حرف می زد...گریه می کرد! و هی پیر می شد!!! و هی وقتی از پدر بزرگم می گفت پیر می شد!! الفبای عاطفه در اشکهایش مراعات مرا نمی کردند!! دختر همسایه گرسنه می خوابید و من هر شب آرزو می کردم تو خواب من را ببینی!!! خواب پدرت که در تقویم های ۱۲ سالگی ات گم بود را هم نه!!! فقط خواب من را...! فقط خواب من را!!! مادر بزرگ گریه میکرد! همه جا گریه میکرد! و بیشتر از هر جایی توی تنهایی من!!! با گریه های او بود که باورم میشد کسی را گم کرده ام !! کسی را برای همیشه گم کرده ام... ودلم می گرفت!!!
******** تازه اول باران بود که دستهایت گم شدند!!! من همه جا بی دست و پا بودم! در عاشقی بیشتر!!! و دیگر هیچ چیز به دادم نمی رسید!!! گفتی دوست داشتن بلد نیستی!!! و نمیدانستی من فقط دوست نداشتن تو را بلد نیستم!!! دستهای تو گم شدند!!! تازه اول گریه بود... و میدانستم دیگر تا آخر دنیا هم نگاهم نمی کنی!!! و میدانستم یک عمر پیش رو دارم بدون تو!!! گفتی دوست داشتن بلد نیستی!! و نمیدانستی من فقط حرف زدن بلد نیستم!!! تازه اول تنهایی بود که کسی در درونم از پا افتاد!!! و فهمیدم دیگر تا آخر دنیا هم برنمی گردی!!!
************
با لهجه ی مخصوص خودم شبهای زیادی گریه کرده ام! و با زبان مادری ام حتی! دلتنگ شده ام گاهی!!! گفتی بر نمی گردی!!! و نمیدانستی من هر شب بی اجازه خواب برگشتنت را می بینم!!! حالا هر چقدر دلت می خواهد کبریت بکش!!آتشم برن!!! هی کبریت بکش!هی آتشم بزن!!! من که میدانم این حرفها از کجا آب می خورد!!!من که میدانم تو بی من به معانی کوچه های شعر برنمی گردی!! من که میدانم با لهجه ی مخصوص خودت دلتنگم می شوی!!! حالا هی فلسفه بباف! هی فلسفه بباف!!! من که میدانم هر بار نگاهم می کنی بغضی توی گلویت گیر می کند!!! من که میدانم!!
****************
باید کاری کنم کارستان!!! شده حتی دور تا دور دلم دیوار بکشم! شده حتی خودم را از سر خودم بیندازم!!! شده حتی... چه گریه ای نازنین من؟؟ تو که نمیدانی هزار قرنٍ بی خورشید یهنی چه!؟ تو که نمیدانی ستاره گردی یعنی چه؟ تو که نمیدانی بغض بی اراده یعنی چه؟ چرا اینگونه نگاهم می کنی؟؟؟ شاعرم؟؟ باشم!!! مگر عشق و عاشقی نمی تواند از سر شعر و شاعری بگذرد؟؟ فکر می کنی مردن شاخُ دم دارد؟؟ حالا بنشین!! چه تعجیلی؟؟ یک دقیقه این ور یا آن ور فراموشی!!! توفیری هم دارد مگر؟؟ وقتی دیگر هر دو تصمیم داریم بمیریم؟؟؟ با طعنه حرف نمیزنم به خدا!!!چه گلایه ای مرد حسابی؟؟ اخم نکن!! من برای تو می میرم... تو برای من!! اما نه از سر علاقه!! مشکل اینجاست!! ایراد از من نیست!!! این مردن ایهام دارد!! یعنی من زنده ام... اما تو تصمیم می گیری نباشم!! برای تونباشم!! و تو زنده ای اما... من... اصلا ول کن!!! بیا فاتحه ی فردا را بخوانیم!!! خدا رفتگان همه را بیامرزد!!! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیستم مرداد 1388ساعت 12:8 توسط pegah |
|
|
اومد پرسپولیس... فصل نقل و انتقالات بود!! اما با اومدنش آبی از آب من تکون نخورد!!دوسش نداشتم!! حتی نمی دونستم چه شکلیه!!یه مصاحبه ازش خوندم و ... تموم!!!
تا اینکه لیگ هفتم شروع شد...
گل زد... پاس گل داد.. اما...حواس من جای دیگه ای بود!!! دوسش نداشتم ... هیچی...!! مینا پدرم رو در آورده بود که شماره ی خیر خواهُ میخوام... به مژده گفتم!گفت فرهادُ ندارم اما... خلیلی، عبدی،واعظی،سپهر و (...) رو بنویس!!! نوشتم!! گذشت...
یه شب که تو خونه تنها بودمُ کم مونده بود از فرط بیکاری به گریه بیفتم... موبایلمو برداشتمو یه نگاه به لیست شماره های گوشیم کردمو یه اسم... گفتم اس ام اس بدم... آسمون که به زمین نمیاد... فوق فوقش جواب نمیده!! دادم اس ام اس رو!!! دو دقیقه نشد زد : شما؟؟ و همون جا شروع شد!!ماجراهای من و پسر دایی ام!! اخمو بود... یه بد اخلاق واقعی!!! اما...منم کم کسی نبودم که..!!! اون پاچه ی منو می گرفت!!!من حال اونو کلافه شده بود از دستم!!! از پس زبونم بر نمی اومد!!!کامل می فهمیدم اینو!!! اما... میدونستم با همه ی این کلافگی ها... ریسه میره گاهی از خنده!!! می گفتم کوچلو...دیوانه میشد!!می گفتم دختر مدرسه ای نیستم که دست و دلم برای جماعت فوتبالیست بلرزه!!!قاطی میکرد!!! بگذریم که چند بار زنگ زد و رد تماس دادم!!بگذریم از شبی که می گفتم سر تک به تک ها هل نشو و اون می گفت به تو ربطی نداره بچه پر رو!!!بگذریم از اینکه بهم می گفت چرا جواب تل نمیدی و من گیر میدادم که چرا اینهمه مشتاقی صدای منو بشنوی؟؟؟بگذریم از اینکه به من می گفت فابیو کاپلو... و من تاکید میکردم که نه! مورینیو خوش تیپ تره ... تو همون خوزه صدام کن!!! بگذریم از اینکه گاهی اوقات اس میداد که چطوری پرسپولیسی ؟؟ و دو تا شاخ روی سر من می رویاند!! بگذریم از اینکه یه شب دیدم آمارم رو در آورده و حتی شماره شناسنامه و آدرس خونمون رو هم داره!!! بگذریم... بعد چند ماه براش کتاب فرستادم...کتاب خودم رو!!!سر ظهری... تو خواب ناز بودم که گوشیم... یه ۹۱۲ نا شناس... گفتم لابد میتراست... برداشتم خواب آلود... یه صدای ناشناس مردونه... پرسید: خانوم ارشدی هستین شما؟؟؟ و من :بله.. شما؟؟ خودش بود!!! خودش!!! برای تشکر زنگ زده بود... بعد اینهمه مدت داشت شمارمو هنوز...!!! و حالا اومده اینجا... تبریز!!!
تو خیابون مدام چشمم به ماشین های مدل بالاست!!!گاهی می ترسم منو ببینه... بعد تازه یادم میفته : منو ندیده که!!! نمی شناسه که...!!! راحت میشم!! هی چشم می گردونم...مدام فکر میکنم جلو ساعت فروشی های بالا شهر می تونم پیداش کنم... یا تو کتاب فروشی های خیابون فردوسی!!!مدام نقشه می کشم برم تمرین تراکتور سازی!!! نه!! هنوزم دست و دلم براش نمی لرزه!!!فقط... یه آدم خاصه برام!!!یه موجود عجیب!! یه... یه... یه پسر دایی!!! یه بچه مثبت بد اخلاق کتاب خونه شکاک!!!که هی از رو دست من تقلب میکرد و می گفت : کوچلو... کوچلوی شصت و چهاری!!! که من اخم میکردمو می گفتم چرا الکی یه سال میذاری رو سنم؟؟ من شصت و پنجی ام!!!و ... و... و... دلم براش تنگه!!! یه شوری داده به زندگی من این آدم که...
حوری میگه بریم سر تمرین تراکتور... کوفته تبریزی ببریم براشون... میگم نه!!! بریم سر تمرین من یهو رو به تو داد بزنم :پگااااااه؟؟؟؟ بعد اون فکر کنه تو پگاهی و بیاد جلو همه بگیره یقتو...ریسه می ریم از خنده... از این تصورات... مامان توهم گرفته... میگه نکنه به خاطر تو اومده اینجا؟ ها؟؟نکنه پاشه بره نمایشگاه بابات؟ ها؟؟ نکنه... هی التماس میکنه : سر به سرش نذاری ها؟؟ این پسر اعصاب نداره ها؟؟؟این آدم خطر ناکه ها؟؟؟ میگم نه... نه خیالت راحت... و هی ... و هی ... و هی ... و ته دلم نقشه می کشم برم زنگ در خونشو بزنمو در برم...!!!!که برم چرخ ماشینشو پنچر کنمو در برم... که... که واسه تولدش یه کیک به شکل پستونک بفرستمو.... پایینش بنویسم "تولدت مبارک کوجلو" با همه ی اخمو تخمش... ماهه بچه ام!!! ماه!!!
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم تیر 1388ساعت 16:29 توسط pegah |
|
|
حرفهایی از عاطفه در گلویم گیر کرده/ و انگار دیگر راز فصل ها را هم نمیدانم!!//الا یک نفر دلم برای کسی تنگ نیست/غم روی انگشت هایم چرت می زند گاهی/روی شکل و شمایل عاشقی ام حتی!!/و من/ توان مقابله با خمیازه های گریه را ندارم/دیگر... ندارم!!!/این سرفه های دلتنگی امان شاعری ام را بریده اند/ و من... با زبان مادری ام بیگانه ام هنوز!!!!
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
سلام !! سلام پگاه همه الا خودم!!! کجاست سپیده؟؟کجاست سحر؟؟کجایی پگاه؟؟؟ وقتی شب تا سر حد مرگ روی شانه هایم سنگینی می کند!!؟کجایی تو؟؟ نپرس... نپرس پگاه!!! حال و حوصله سوال و جواب ندارم! فقط می خواهم گلگی کنم!!از تو... از تو که انگار هزار سال میشود گمت کرده ام!! از تو که... دیگر سراغ دفترهای خاطراتم نمی روم پگاه!! نمی روم!!!طاقت مرور آنهمه سادگی تو را ندارم!!!ندارم پگاه!!!طاقت آنهمه دعای بی اجابت را ندارم!! طاقت آنهمه بی توقع بودن را ندارم!! خاطره ها کاروان های گریه ام را هدایت می کنند!!تو کجایی پگاه؟؟ کجا گمت کردم؟ سر تو چه آمد؟؟ یعنی باور کنم میان آن روزها و رویاها گم و گور شدی؟؟ باور کنم پگاه؟؟؟ این غریبه که توی آینه اینطور به من زل می زند را تو می شناسی ؟؟؟ می شناسی اش پگاه؟؟ بگو با اینهمه غریبی چه کنم؟؟ چه کنم پگاه؟؟باور می کنی اگر بگویم بکارت روحم را از دست داده ام؟؟؟ و یک زنم حالا؟؟ باور می کنی؟؟؟؟باور می کنی این معصومیت از دست رفته ام چه ها که با من نمی کند؟؟ باور می کنی؟؟ خسته ام و نیستم!! دلگیرم و نیستم!! بی کسم و نیستم!!! عاشقم و نیستم!!! دلتنگم و نیستم!!! من... میان هزار حس پنهان پخش شده ام انگار!!! و چیز غریبی توی قلبم دُور برداشته!!و چیزی غریب تر... توی سینه ام جولان می دهد!! .... کجایی تو؟؟؟ روانی رویا را گم کرده ام!!!تو را!!! و اسم شب لیالی را!!! زندگی " روی زبانم نمی چرخد" پگاه!!! نمی چرخد!!!دلم هوای تو را کرده!!! هوای تو را که تیر و طایفه ی ترانه از حال و هوای عاشقی ات خط می گرفت!!!ما... فردا روز من نیست... روز توست پگاه!!! حال غریبی دارم!!غریب!!! تنها می خواهم بدانی تمرکز گریه بر گلوی آرزوهایم چیز تازه ای نیست!! و مأوای معصوم ترانه ها و تردید ها... رفته که رفته!!! تنها بیا و این ۲۳ تا شمعت را خاموش کن!!! دلم هوای یک تولد بدون گریه را کرده!!! می فهمی؟؟؟ بدون گریه!!!!
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه نهم تیر 1388ساعت 10:49 توسط pegah |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
میدانی ومیدانم که قصه من
با یکی بود ویکی نبود شروع نشد! اما...اما میدانم که نمی دانی قصه من با یکی بود و...هیچ کس نبود عجیبی شروع شد!! یکی قبل وبعدش هیچ کس نیامده بود و می دانم ونمی دانی که نمی آید!! یکی که فقط شبیه تو بود واصلا راه دور چرا؟ خود خود تو بود و مثل هیچ کس دیگر هم نبود! یکی که قبل وبعدش هیچ کس نیامده بود ومی دانم ونمیدانی که نمی آید!! اما... حالا ...وقتش است !وقت اینکه که کم کم بدانی یکی بود و...هیچ کس نبود قصه ام از کجا آب می خورد!!! از کجا؟ از تشنگی مفرط من برای تلفظ اسمت! از چشمهای تو که بوی بهشت میدهند! از صدای تو که رگ خواب دلم دستش است ! از ...از...از...از تمامی معانی روشن تو که تفسیر آنها را ،فقط من میدانم وبس!! آخ که یکی بود ویکی بود ویکی بود! یکی که مثل هیچ کس نبود!! آخ که یکی بود ویکی بود ویکی بود!! وجز همان "یکی" هیچ کس نبود ××××××××××××××× دلم که می گرفت خدا سرش را از دفترٍ حسابُ کتابش برمیداشت! می آمد کنار خیالت می نشست و هر سه گریه میکردیم!!! ××××××××××××××××× اغراق نمیکنم به خدا!! زندگی با تو تعریف خوبی داشت!! حتی اگر سرفه هایٍ صبوری از مسلولیتٍ گریه هایم حکایت میکرد!!! ×××××××××××××××× به مرورٍ زمان باور میکنم ستاره را...بی روشنی! سجاده را...بی دعا! اسم را...بی امضاء! و خودم را...بی تو!!! اما حالا.... حالا کمی زود است!! ×××××××××××××× هزار شب گریه کردم گلایه کردم! هزاربار کفر گفتم توبه کردم!! هزار جور ورد خواندم دعا کردم اما نشد که نشد!! من مریم نبودم که باکره مادر شوم! یا عیسی که مرده زنده کنم! من موسی نبودم که عصا را اژدها کنم! یا محمد که ماه را دو تکه کنم!! اجابتٍ تو پیامبری تازه می خواست!! و معجزه ای!!! دیدم هر کس در این دنیا یک دعایٍ بی اجابت دارد!! و قبول کردم که اجابت نشده یٍ من هم تو باشی!!! |
| پیوندهای روزانه |
|
پرسپولیس سید محمد خاتمی یغما گلرویی یغما گلرویی سید علی صالحی حسین پناهی احمد شاملو نادر ابراهیمی نادر ابراهیمی قیصر امین پور آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 |
| نویسندگان |
|
pegah پگاه |
|
RSS
|
اخم میکنی: رو دل نکنی؟؟؟ می خندم : نه خیالت تخت!!!
هی خند خنده خنده...
.jpg)
